ชีวิตของผม ...มันเป็นชีวิตที่ดูเหมือนเดินอยู่บนริมๆของถนน ที่ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไปก็จะกลับมาเดินบนถนนที่เป็นเส้นตรงและสว่างไสวไปด้วยแสงไฟที่ส่องบอกทาง แต่ถ้าก้าวขาไปอีกข้างหนึ่ง ผมกลับก้าวเข้าไปอยู่ในทางที่ดำมืดและเต็มไปด้วยฝุ่นผงบังตา ทุกย่างก้าวก็เตะเอาฝุ่นขึ้นมาคละคลุ้ง ยิ่งเดิน ยิ่งออกนอกเส้นทางไปเรื่อยๆ

หลายๆช่วงของชีวิตผมกลับมานั่งคิดว่าเราเป็นคนที่เดินอยู่ในเส้นทางไหนมากกว่ากัน แล้วผมก็ตอบไม่ได้ซะที... 

ผมเป็นคนมองโลกเป็นสีเทา ไม่มีสีขาว ไม่มีสีดำ มีแต่สีเทาที่เฉดเข้ม หรือ เทาที่อ่อนตาเท่านั้น ชีวิตผมจึงวนไปมาระหว่างเส้นทางทั้ง 2 เส้น อย่างไม่ชัดเจน ในรั้วมหาลัยในสายตาของคนกลุ่มหนึ่ง ผมเป็นพี่ที่ดี พี่ที่น่าเคารพ เพื่อนที่ดี เป็นคนที่เป็นตัวอย่างให้คนอื่นๆได้ในสายตาของอาจารย์ แต่อีกกลุ่มหนึง ผมดูเป็นคนไม่ดี ไม่จริงใจ ไม่ใส่ใจใคร และ ไม่มีหัวใจ...

ในความมืดยามค่ำคืนผมมักย้อนนึกไปถึงเรื่องราวหลายเรื่องที่ยามกลางวันไม่สามารถนึกได้ ผมเอาเปรียบใครไปแล้วบ้าง ถ้าจะให้ชัดเจน ...ผมเอาเปรียบหัวใจใครไปแล้วบ้าง ...ผมเคยมีคำพูดปากดีอยู่คำหนึ่ง ผมรักแฟนผมเพียงคนเดียว แต่ผมชอบผู้หญิงได้อีกหลายคน ผมเห็นแก่ตัว ...ผมรู้ แล้วด้วยความรู้สึกนี้แหละที่ทำให้ผู้หญิงหลายๆคนที่เคยรักผม เกลียดผม รวมถึงตัวผมเองด้วยที่เริ่มเกลียดตัวเอง

เรื่องราวเหล่านี้มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ผมรู้ตัวอีกทีก็คือตอนที่การต่อสู้ของจิตใจกำลังรุนแรง ผมเคยพูดประโยคหลายๆอย่างกับผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาในชีวิตผม

...อย่ารักใครให้หมดหัวใจนะ เวลาคนรักจากเราไป มันจะเจ็บมากนะ ...อย่ารักพี่เลย พี่ไม่คู่ควรกับเราหรอก ...แล้วผมเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขาทำไม

...อย่าเอาตัวเข้าแลกความรักนะ พี่ว่ามันไม่ดี ...แล้วผมทำได้มั้ยที่จะปฏิเสธ

...พี่ไม่อยากรู้เรื่องแฟนของเราหรอก พี่ชอบเราที่เป็นเรานะ ...แล้วแฟนผมที่รอโทรศัพท์ผมอยู่ล่ะ

...แฟนเหรอ ผมไม่มีหรอก ถ้ามีผมจะเข้ามาคุยกับคุณเหรอ เพราะถ้าผมมีแฟน ผมจะรักแฟนผมคนเดียว เขาจะเป็นผู้หญิงคนเดียวของผม ...แล้วคนที่นั่งรอโทรศัพท์จากผมคนนั้นล่ะ

...อย่าโง่ไปเลยน่า เราเป็นเพื่อนกันนะ ที่ผมดีกับคุณเพราะผมเห็นคุณเป็นเพื่อนนะ ...แล้วความหวังที่ผมแอบซ่อนไปให้เขาตลอดเวลาล่ะ

ผมเกลียดตัวเองที่ทำหลายๆอย่างที่ผิดกับที่ผมพูด ผมเกลียดตัวเองที่เป็นคนใจอ่อนและขี้โกหก... เกลียด