เจ็บปวดทุกครั้งที่หวนนึกไปถึงเรื่องราวในอดีตที่ไม่ยอมหายไปจากใจชองผมซะที ทุกๆครั้งที่ผมคิดว่าลืมมันไปได้แล้ว มันก็แสดงตัวออกมาหลอกหลอนผมอยู่เสมอๆ มันไม่เคยหายไปจากใจผม มันพรางตัวเร้นกายให้จางลงไป และคอยกลับมาย้ำเตือนความคิดของผมอยู่ทุกคราๆ

ความหลังเสี้ยวหนึ่งในความทรงจำของผม บอกเล่าเรื่องราวนี้ได้อย่างละเอียด และ ปวดร้าว ผมเคยทุ่มเทใจเพื่อรักผู้หญิงคนหนึ่ง รักที่สุดเท่าที่ผมจะรักใครได้ในวันนั้น เวลากว่าครึ่งทศวรรษที่เรามีกันและกัน รักกันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง ไม่เข้าใจกันบ้าง และพร้อมที่จะเรียนรู้กันอยู่เสมอๆ

แต่มาวันหนึ่งเราต้องห่างกันเพราะการเติบโตของเราสองคน จากวัยเรียนที่เรามีโอกาสได้เจอกันอยู่ทุกๆวัน เราอยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลา เหตุนั้นทำให้น้ำตาที่ไหลเปียกแก้มแห้งได้เร็วกว่า แผลที่เกิดจากการกระทบกระแทกกันก็เยียวยาตัวเองได้ในเวลาไม่นาน แต่เราห่างกันมากขึ้น...เวลาของความเป็นผู้ใหญ่เริ่มเข้ามาสวมทับร่างกายแห่งวัยเยาว์ของเรา อาภรณ์แห่งวัยที่สวมใส่ก็หลอมให้ใจของเรากระด้างตามไปด้วย

สิ่งที่เรามองว่าหวานมันกลายเป็นเรื่องเสียเวลา สิ่งที่เรามองว่ามีค่าก็กลายเป็นเรื่องไม่น่าสนใจ เวลาที่เปลี่ยนไป เราโตขึ้น เรามีเรื่องต้องคิดมากขึ้น เราก็เลยคิดเรื่องของเราน้อยลง

จนในที่สุดเราก็กลับมานั่งถามตัวเอง แล้วก็ด่วนสรุปกันว่า "ถ้าเธออยู่กับฉัน เธอต้องไม่มีความสุขแน่ๆ ดังนั้นฉันให้คนที่ฉันรักไปมีความสุขกับคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันดีกว่า"

...แล้วคุณเคยคิดมั้ยว่า ผมจะเป็นอย่างไรเมื่อคุณเลือกจะไป

คุณรักตัวเอง หรือ รักผมกันแน่

วันที่เธอเลือกจะไป เป็นวันที่ผมเลือกไม่ถูกว่าทำอะไร ผมอยากตบปากตัวเองที่พูดพล่อยๆว่ารักไปตั้งมากมายหลายครั้ง พูดไปให้กับคนที่เขาไม่ได้คิดเหมือนเราอีกแล้ว ผมอยากรู้ว่าเขาคิดอะไร นี่คือวิธีรักกันงั้นหรือ เลือกที่จะให้คนที่รักไป เพราะเชื่อวาเขาจะมีความสุข คุณเชื่ออยู่คนเดียวนะ คุณไม่เคยถามผม เคยถามน้ำตาของผมมั้ยถ้าผมจากคุณไปแล้วมีความสุขขึ้น

...ผมจะร้องไห้ทำไม คุณคิดผิดแล้วล่ะ ...ผมว่า

น้องสาวคนเดิม ร้องไห้เสียใจ น้ำตาที่ไหล หยดจากสองแก้มของเธอ ...เมื่อวานนี้ผมไปหาเธอด้วยจิตใจที่เป็นห่วง ได้ยินว่าเธอเศร้า ได้ยินว่าเธอเหงา ได้ยินว่าเธอยังทำใจไม่ได้ เรานั่งกันในร้านเดิมที่เราเคยไปทานข้าวกัน ในร้านไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย โต๊ะ เก้าอี้ ผนัง เพดาน ของตกแต่งทุกๆอย่าง กรอบรูปเก่าที่เคยสะท้อนเงาของเราสองคนก็ยังแขวนอยู่ตรงมุมนั้น ที่เปลี่ยนไปก็คงที่แต่ใจของผมที่เดินถอยออกมา ถอยออกมาและสถาปนาฐานะของตัวเองให้เป็นเพียงพี่ชาย อีกสิ่งที่เปลี่ยนก็คือ ตาใสๆคู่นั้นที่ขอบคล้ำจากน้ำตาที่ปริ่มล้น สองแก้มใสของเธอเปียกปอน มือคู่น้อยนั้นก็สั่นระริกด้วยความเสียใจ ไหล่อันบอบบางของเธอกระตุกไปตามจังหวะเสียงสะอื้น...

น้องสาวคนเดิม เล่าให้ผมฟัง ถึงรักที่ไม่สมหวัง รักที่เธอจากมา เธออยู่กับผู้ชายคนนั้นเป็นเวลานาน นานซะจนเธอไม่รู้ว่ามันเป็นกรงที่คอยกักขังเธอไว้รึไม่ เธอเริ่มรักเขาด้วยความสงสาร และเธอก็เลิกรักเขาด้วยความสงสารเช่นกัน เริ่มรักเธอสงสารเขาที่เฝ้าเอาใจคอยอยู่ข้างๆเธอตลอดมา คอยทุมเท เอาใจใส่ ห่วงใย เธอจึงรักเขาด้วยความสงสาร แต่เลิกรักเธอเริ่มคิดว่าเธอกับเขาไปด้วยกันไม่ได้ เขาไม่น่าจะใช่คนที่จะอยู่ข้างเธอต่อไปในอนาคต แค่ตัวของเขาเอง เขายังดูแลไม่ได้ เธอจึงเลิกรัก เพราะเธอสงสารตัวเอง

น้องสาวคนเดิม ยังไม่มีความสุขนัก เธอยังเหงา เธอยังเศร้า เธอยังเปล่าเปลี่ยว ...แต่เธอรู้มั้ย พี่ชายคนนี้ก็เจ็บยามที่เธอเล่าเรื่องของเขาให้ฟัง พี่ชายคนนี้ก็เจ็บที่รู้ว่าเราเจอกันช้าไป พี่ชายคนนี้ก็เจ็บที่เห็นตาคู่นั้นมีน้ำตา ผมได้แต่พร่ำบอกเธอว่า นี่แหละคือเวลาแห่งการเรียนรู้ มันเป็นกระบวนการการเติบโตที่คนเราต้องก้าวผ่านมันไป ยาดีที่จะรักษาใจช้ำได้นี้มีเพียง เวลา เท่านั้น ผมรู้ดี ผมเคยผ่านเวลาแบบนี้มาก่อน ผ่านมาตอนที่เดินถอยห่างจากหัวใจเธอออกมา ถอยห่างออกมาเพื่อเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำของผม...

น้องสาวคนเดิม ยังมีน้ำตา น้ำตายังไม่หยุดไหล พี่ชายคนนี้อยากเอื้อมมือไปเช็ดหยดน้ำที่เปื้อนแก้มของเธออยู่ พี่ชายคนนอยากเอื้อมมือไปกุมมือคู่นั้นที่สั่นไหวให้ได้รับความอบอุ่น พี่ยคนนี้อยากยื่นมือนี้ออกไปโอบเธอไว้ไม่ให้ต้องเหงาอยู่ลำพัง ...แต่ว่ามือคู่เดิมที่เคยเอื้อมไปถึงตรงนั้น วันนี้มันเอื้อมไปไม่ถึง...

พี่ชายคนนี้ ไม่มีสิทธิที่จะเช็ดน้ำตา ถึงแม้ว่าระยะห่างระหว่างกายเราจะมีเพียงโต๊ะที่ทอดขวางไว้ แต่ระยะห่างในใจกลับไกลเกินมองด้วยตา พี่ชายคนนี้อยากจะทำอะไรได้มากกว่าที่นั่งอยู่ตรงนี้ พี่ชายคนนี้คงได้แต่หวังว่าน้องสาวจะไม่เหงาจนเกินไป เพราะพี่ชายคนนีทำได้เพียงแค่เฝ้ามองอยู่เท่านั้น

มือนี้...เอื้อมไป...ไม่ถึงเธอ

ได้ยินเรื่องราวของน้องสาวคนหนึ่ง ได้ยินว่าเธอกำลังเศร้า ได้ยินว่าเธอเสียน้ำตา อยากจะเข้าไปคอยซับดวงตาน้อยๆคู่นั้น ที่ปริ่มไปด้วยน้ำใสๆทั้งสองข้าง...

...แต่ด้วยสถานะของเรา ที่ก้าวถอยออกมา ด้วยคำว่าพี่ที่ผมเสนอตัวเองเข้าไปเป็น หน้าที่ซับน้ำตานั้นคงต้องปล่อยให้เป็นของคนอื่น...

พอได้ยินเรื่องราวว่าเธอเจ็บช้ำ พอได้ยินเรื่องราวว่าเธอกำลังเหงา เธอคงเคว้งคว้างไม่รู้จะเดินไปทางไหน ...รอบๆกายเธอมีคนที่อยากคลายเหงาให้เธออยู่มากมาย บ้างก็ด้วยความหวังดี แต่บ้างก็เพราะต้องการสิ่งอื่นมากกว่าแค่คลายเหงา

เป็นห่วง...ก็ทำได้เพียงแค่ส่งข้อความหา

อยากโทรหา...ก็ไม่รู้ว่าเธอจะอยากคุยมั้ย

เธอโทรมา...ผมก็ไม่กล้าที่จะรั้งเธอเอาไว้

พี่ชายคนหนึ่งก็เหงา เศร้า ...เมื่อรู้ว่าน้องสาวไม่สบายใจ

พี่ชายคนหนึ่งก็อยากดูแล ...แต่วันนี้มันเป็นไปไม่ได้

แต่อยากให้น้องสาวคนหนึ่งรู้ไว้...ถ้ามีอะไรที่พี่ชายคนนี้ช่วยได้ จะไม่มีคำว่าปฏิเสธ

เพราะพี่ชายคนนี้ยังหวังลึกๆในใจ ว่าระหว่างเราจะเป็นได้มากกว่าคำว่า พี่ชาย น้องสาว

อย่าให้ความเข้าใจ ทำลายความรักของเรา...

ความรักเป็นสิ่งง่ายๆที่จะสร้าง แต่ยากนักในการเข้าใจ และยากขึ้นไปในการจะดูแลให้ดี

แรกรักนั้นแน่นอนทุกอย่างช่างหอมหวาน การเจอะเจอกัน การพูดจา การโทรหา ช่างเป็นสิ่งสำคัญระหว่างเราสองคน เวลา 24 ชั่วโมง ไม่เคยพอเพียงที่เราจะได้พูดคุยกัน วันหนึ่งวันหนึ่งเราโทรหากันได้ตลอดเวลา ยกโทรศัพท์มาเบอร์แรกที่ฉันนึกถึงคือเบอร์เธอ คนแรกที่ฉันนึกถึงตอนตื่นก็เป็นเธอ เวลาที่ฉันมีทั้งหมดฉันแทบจะยกให้เธอได้

พอเรารักกันมากขึ้นๆ เราเข้าใจกันมากขึ้น เรากลับละเลยวันเวลาที่หอมหวานของการเริ่มรัก

...ฉันรู้ว่าเธอเข้าใจฉันนะ

...เธอเข้าใจแหละ ...

...เธอเข้าใจแน่ๆอยู่แล้ว ก็เรารักกันนี่

...ฉันมีเรื่องอื่นที่ต้องทำนะ

...ขอเวลาเป็นส่วนตัวให้ฉันบ้างซิ

...ฉันต้องมีโลกของฉันบ้างนะ เธอยังมีโลกของเธอได้เลย

...เธอเข้าใจแน่ๆอยู่แล้ว ก็เรารักกันนี่

รักที่เคยหอมหวานในวันเริ่ม ก็เริ่มลดหวานลง ความชุ่มชื่นหัวใจดุจน้ำค้างยามอรุณรุ่ง ก็เหือดหายไปตามเวลาที่เปลี่ยนแปลง...

มันถูกเหรอที่เรารักกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น แล้วเราต้องใส่ใจกันน้อยลง

...ไม่นะ ก็เธออยู่ในใจฉันตลอดเวลานะ

...เราไม่ต้องคุยกันเยอะๆก็ได้นี่ ก็ฉันนึกถึงเธอเสมอแหละ

...ขอโทษที่ลืมโทรไปหาเธอนะ พอดีนอนเร็วนะ

...ที่ไม่ได้โทรกลับน่ะเหรอ อ้อ...ก็อยู่กับเพื่อนน่ะ ลืมนะ ขอโทษทีนะ

...แล้วฉันล่ะ...

...ฉันไม่เห็นด้วยกับเธอนะ ทำไมเราต้องตัวติดกันล่ะ

...โอ้ย เดินห่างๆกันแปปนึงก็ได้นะ ร้อนจะตายอยู่แล้ว

...เออๆ ที่นัดกันน่ะ ขอเลื่อนไปก่อนนะ พอดีเพื่อนพึ่งกลับมาจากเมืองนอก ไม่ได้เจอกันนานแล้ว

...เอาน่าๆ เดี๋ยวก็ได้เจอกันๆ

...แล้วฉันล่ะ...

ความพยายามในการเติมรัก มักจะลดลงเมื่อเวลาผ่านไปหรือ? ฉันเคยเป็นทุกนาทีของเธอไม่ใช่เหรอ? ฉันเคยเป็นลมหายใจของเธอไม่ใช่เหรอ? ไม่ใช่ว่าเราเป็นทุกอย่างของกันและกันหรอกหรือ?

อย่าปล่อยให้ความเข้าใจกัน ทำลายรักของเรา อย่าปล่อยให้รักเป็นแค่ความหวานที่ฉาบฉวย แต่ ...จงทำให้รักของทุกๆวัน เป็นเหมือนวันแรกที่เรารักกัน...